در جنگ جهانی اول (1916 میلادی) هنگامی که عده‌ای از سربازان انگلیسی در چند کیلومتری بیت المقدس مشغول سنگرگیری و حمله بودن، در دهکده کوچکی به نام «اونتره» یک لوح نقره‌ای پیدا کردند که حاشیه‌اش به جواهرات گرانبها مرصع و در وسطش، خطوطی به حروف طلایی نگارش یافته بود.

و چون آن را نزد فرمانده خود: «میجرای-این-گریندل» بردند هر چه کوشید نتوانست از آن چیزی بفهمد، ولی دریافت که این نوشته به زبان اجنبی بسیار قدیمی است.

و بالاخره این لوح، به وسیله او دست به دست گردید تا رسید به دست سرپرست ارتش بریتانیا «لیفتونانت» و «گلدستون» و ایشان هم آن را به دست باستانشناسان بریتانیا سپردند.

پس از پایان جنگ (1918 میلادی) درباره لوح مذکور به تحقیق و بررسی پرداختند و کمیته‌ای تشکیل دادند که اساتید شناخت زبانهای باستانی بریتانیا، امریکا، فرانسه، آلمان و سایر کشورهای اروپایی جزو آن کمیته بودند.

پس از چند ماه بررسی و تحقیق در سوم ژانویه 1920 میلادی معلوم شد که این لوح مقدسی به نام «لوح سلیمانی» و سخنانی از حضرت سلیمان (ع) را در بردارد که به الفاظ عبرانی قریم، نگارش یافته است و ما اكنون ترجمه الفاظ لوح را در اينجا مي‌آوريم:     

 

 

اعضاي كميته چون بر مضمون نوشتة لوح مقدس اطلاع يافتند، هر يك با ديدة تعجب به ديگري نگريستند و انگشت حيرت به دندان گزيدند و پس از تبادل نظر قرار بر اين شد كه لوح در موزة سلطنتي بريطانيا گذاشته شود.

(ـ براي كسب اطلاع بيشتر در اين‌باره مراجعه شود به كتاب «Wonderful Stories Of Islam» چاپ لندن ص 249.)

اما چون این خبر به اسقف اعظم انگلستان (Lord Bishop) رسید، یک فرمان محرمانه‌ای به کمیته نوشت که خلاصه‌اش این است:

«اگر این لوح در موزه گذاشته شود و در دیدگاه مردم قرار گیرد، اساس مسیحیت متزلزل خواهد شد و سرانجام خود مسیحیان جنازه مسیحیت را بر دوش بلند نموده و در قبر فراموشی دفن خواهند کرد. لذا بهتر آن است که لوح مذکور در رازخانه کلیسای انگلستان گذارده شود و جز اسقف و اهل سر کسی آن را نبیند.

كساني كه اين لوح را ديدند و بينشي داشتند،‌ گرايشي عجيب به اسلام پيدا كردند و همان وقت بين دو نفر از دانشمندان به نام «وليم» و «تامس» پيرامون لوح گفتگوهايي شد كه به اسلام آوردن هر دو انجاميد، سپس وليم،‌ كرم حسين و تامس،‌ فضل حسين ناميده شد.

(ـ براي اطلاع بيشتر در اين زمينه مراجعه شود به مجلة «الاسلام» ـ دهلي فوريه 1927. م و «مسلم كرانيكل» لندن ـ 30 دسامبر 1926. م)

 

 

«اطاعت آن بزرگواری که «ایلی» نام دارد، واجب است و فرمانبرداری از او، همه کارهای دین و دنیا را اصلاح می‌کند، آن شخصیت والا مقام  را «حدار» (حیدر) نیز می‌گویند.

او دستگیر و مددکار بی‌کسان و شیر شیران می‌باشد. نیرو و قدرتش بسیار است و تولدش در کعابا (کعبه) خواهد بود.

بر همه واجب است که دامن آن بزرگوار را بگیرند و همانند غلام حلقه به گوش اطاعتش کنند.

بشنود هر که گوش شنوا دارد، بفهمد هر که عقل و هوش دارد، بیندیشد هر که دل و مغز دارد که چون وقت بگذرد، دوباره باز نمی‌گردد.»

این نوشته از نسخه خطی بسیار قدیمی زبور که نزد «اهزان الله مشقی» پیشوای دینی مسیحیان بود، نقل شد.

و به قول مفتی مصر: اگر مسیحیان این نسخه را در دیدگاه عموم مردم بگذارند، مسیحیت از جهان رخت برمی‌بندد!!

 

اعیاد پر خیر و برکت شعبانیه؛ میلاد با سعادت امام حسین (صلوات الله علیه) و امام سجاد (علیه السلام) و حضرت ابالفضل (علیه السلام) را خدمت تمامی شیعیان و محبان ایشان تبریک و تهنیت عرض می‌نمائیم.

از خداوند می‌طلبیم که به یمن وجود این بزرگواران، توفیق تزکیه و بهره‌گیری معنوی از تمامی لحظات و ایام ماه مبارک شعبان را به ما عطا فرماید.

در جنگ مشهوری که بین «پاندوها» و «کوروها» واقع شد «شری کرشن جی» (که هنود او را یکی از پیامبران می‌دانند) به میدان جنگ تشریف آورد و چون دید طرفداران حق بسیار اندک و طرفداران باطل بیشمارند و مانند مور و ملخ زمین را فرا گرفته‌اند، پیروان خود را موعظه کرد و آنچه لازم بود به آنان فرمود. سپس به گوشه‌ای رفت و زمین ادب بوسید و با پروردگار خود، به مناجات پرداخت و گفت:

«ای خدای بزرگ جهان و روح عظیم هستی! ترا به ذات پاک خودت سوگند می‌دهم و به آن کسی که باعث ایجاد زمین و آسمان شده⁽¹⁾ و حبیب تو است و به آن کسی که عزیز و بسیار محبوب او و نامش «آهلی» است و نزدیک «سنگ سیاه» در بزرگترین پرستشگاههای جهان، جلوه‌گر خواهد شد، عرض حال مرا بشنو و خواسته‌ام را بپذیر. اهریمنان و دروغگویان را نابود ساز و دوستان را پیروزی مرحمت فرمای. ای خدای! ای ایلا! ای ایلا! ای ایلا!»

آهلی از الفاظ باستانی سانسکریت است که دز زبان عرب، علی یا عالی تلفظ می‌شود و فرموده خود شری کوشن جی: ... هر گونه ابهام را از کلمه آهلی دور ساخته به طوری که جز بر وجود مقدس امیرالمؤمنین (ع) بر دیگری صدق نمی‌کند، لذا نیازی به گفتگو در پیرامون آن نیست.

 

(۱) لو لاک لما خلقت الافلاک

 

مقدمه مؤلف

 

در کتب مقدس پیشین از آمدن خاتم پیامبران حضرت محمد بن عبدالله (ص) و جانشین وی حضرت علی بن ابیطالب بشارت داده شده، اما مخالفان اسلام، نخواسته و نمی‌خواهند این حقیقت را آشکار کنند، بلکه برای از بین بردن آن بسی کوشیده و می‌کوشند!!

مثلا در انجیل صحیفه غزل الغزلات، چاپ لندن، سال 1800 میلادی، باب 5 آیه 1 تا 10 سخنانی از حضرت سلیمان (ع) راجع به پیامبر خاتم (ص) و امیرالمؤمنین (ع) به طور غیر صریح دارد تا در آخر، صریحا می‌فرماید:

خلو محمدیم : « او دوست و محبوب من محمد (ص) است.»

ولی از انجیل‌هایی که بعد از سال 1800 میلادی چاپ شده، جمله «خلو محمدیم» حذف گردیده است.

و همچنین لفظ «ایلیا» یا «ایلی» یا «آلیا» که در کتب مقدس پیشین ذکر شده، مخالفان حق، می‌کوشند ثابت کنند که مراد از آن، خدا یا الیاس یا مسیح یا یوحنا است نه حضرت علی (ع).

ناگفته نماند که بعضی از روحانیون با انصاف مسیحی که درباره «ایلیا» یا «ایلی» یا «آلیا» تحقیق کرده‌اند و از زندان تعصب رهایی یافته‌اند حقیقت امر را بیان نموده‌اند.

یکی از آنان Mr.J.B.Galidon است که چنین می‌نویسد:

« در زبانهای عبرانی باستانی کلمه «ایلیا» یا «ایلی» به معنای خدا، یا الله استعمال نشده و نمی‌شود، بلکه کلمه مذکور، نشان می‌دهد که در زمان آینده یا آخرالزمان، شخصی خواهد آمد که نامش ایلیا یا ایلی باشد.»

به هر حال پیشگویی‌ها و بشارت راجع به پیامبر خاتم (ص) و امیرالمؤمنین (ع) بسیار شده است و ما در این  رساله به اندکی از آنها اشاره می کنیم و به خواست خدا ثابت می نمائیم که مراد از «ایلیا» یا «ایلی» یا «آلیا» وجود مقدس امیرالمؤمنین علی (ع) است که عزیزترین و محترمترین مردم، نزد پیامبر اسلام (ص) بوده و پیامبران گذشته نیز او را عزیز و محترم دانسته و به او توسل می جسته‌اند و همبستگی او را با پیامبر خاتم (ص) خبر داده‌اند.

 

کتاب علی (ع) و پیامبران، که به اثبات وجود جایگاه رفیع سید ما رسول الله (ص) و امیرالمؤمنین (ع) و دیگر اهل بیت (ع) در نزد پیامبران عظیم الشان الهی می‌پردازد، توسط سید محمد مختاری و از روی رساله "ایلیا" (نوشته : حکیم سیالکوتی) تخلیص و ترجمه شده و حاوی مطالب و نکات بسیار جالب و تعجب برانگیز تاریخی است.

با توکل بر خدا سعی داریم تا متن این کتاب را در این وبلاگ و برای مطالعه محبان و شیعیان اهل بیت (ع) قرار دهیم تا بیش از پیش نسبت به گنجی عظیمی که خداوند به ما ارزانی داشته، شاکر و قدردان باشیم.